April 05, 2016 at 11:11PM

۱- زمانی ما شکست‌ناپذیر بودیم.نابودنشدنی. تهمتن. زیبا بودیم. شکوهمند. پیمانه‌ای بودیم برای فوتبال. حد نهایت. اوج. شهوت. همین سه هفته پیش بود. تا پیش از آن بازی نفرین شده برابر مالاگا. و حالا، سر به تو داریم. به فرود. به حضیض. رو به پر پر شدن می‌رویم. به تباهی. به هدر. به هیچ.
۲- خستگی در فوتبال امروز دیگر بهانه حساب نمی‌شود. تیم بزرگ، به اندازه کافی ذخیره مطمئن دارد که ایستاده به انتهای فصل برسد، نه مانند ما چنین افگار و نژند. تیم بزرگ، به اندازه کافی انگیزه و ایده دارد، نه به مانند ما که برابر دفاع آتلتیکو، اسب پیر تخم‌کشیده را می‌مانیم؛ یک پا مانده در راه و دیگری رنجور از رفتن و سومی دودل بین فرار و قرار و چهارمی خم شده از زانو و آماده نشستن.
۳- سخت است انگشت اتهام به سوی پیکه دراز نکنیم بابت جاگیری‌اش روی گل آتلتیکو، ولی می‌گذاریم از گوشه چشممان بخزد و برود. هر کسی اشتباه می‌کند و همین‌قدر که تا اینجای فصل امتیاز به حریفان نداده، جای شکر دارد.
۴- تورس، مدیون است به آتلتیکو. حماقت او، تیمش را از پا درآورد. حالا شاید کارت زرد دوم کمی سخت‌گیرانه بوده باشد، ولی چیزی از بلاهت او کم نمی‌کند. همان‌قدر که راحت به ترستگن گل زد، از زمین اخراج شد و نمی‌دانید چقدر خوشحالمان کرد. پس از آن، دیگر می‌دانستیم بارسا گل می‌زند. سوال این بود که بالاخره کی و چندتا.
۵- همه نیمه دوم را نفس نکشیدیم. متحیر بودیم و خواب‌زده. نگاه می‌کردیم با چشم‌های چهارطاق باز به تاخت و تاز کاتالان‌ها. آتلتیکو، قوانین فیزیک را به بازی گرفته بود. چگالی و تراکم و نیرو بر واحد سطح را مسخره کرده بود. تئوری اعداد را به هیچ انگاشته بود. تشک‌دوزان، زیاد می‌شدند ناگهان، درون هجده قدم خودی. سیصد مرد جنگی، همه روی نیم متر مربع. حریصانه دفاع می‌کردند، انگار که علی پروین فحش وسط گذاشته باشد برای آن‌که بالاخره اشتباه می‌کند و سر تیم را به باد می‌دهد. ولی بگذارید بگذارید بگذارید اولی یک بند به احترام حجم خایه‌های آقای لوییز انریکه مارتینز سکوت کنیم.
۶-
۷- بگذارید ببینیم چه شده: لوییز انریکه، سه هافبک اصلی تیم را، سه تا از بهترین‌های دنیا را، که یکی‌شان نامزد توپ طلا بوده، دومی را سالهاست بهترین هافبک دفاعی دنیا می‌شناسند و سومی را عنصر اصلی موفقیت تیم در سال گذشته، بیرون می‌آورد تا به دو جوان پرورده باشگاه میدان دهد و یکی که مدتهاست دنبال پاهایش در بارسلونا می‌گردد. لوییز انریکه به خودش جرات می‌دهد که روبرتو را به جای بوسکتس به زمین بفرستد، و هیچ در زمین عوض نمی‌شود و تازه بازی عمودی تیم بیشتر می‌شود. او به جای راکیتیچ، که می‌دانیم بیشتر خودش را فدای کارهای دفاعی تیم می‌کند، رافینیا را به زمین می‌فرستد که شش ماه است بازی نکرده، در جستجوی گل‌های بیشتر. انریکه، اینیستا را بیرون می‌آورد، کسی که بازی را رام و دست‌اموز زیر ران‌هایش به فرمان‌برداری می‌خواند، تا آردا را به زمین بفرستد، که یکسره بی‌نظمی می‌آورد با خودش و تیم را به نقاطی ناشناخته می‌برد، تنها برای برد؟ وای! وای بر ما که تاکنون این جنبه او را ندیده بودیم. بگذارید به احترام این جنون، بازی را و برد را مدیون انریکه بدانیم.
۸- مسی باز هم حال و روز خوشی نداشت. تند و تیز نیست انگار، ولی اشکالی ندارد. باز می‌گردد بالاخره. باید کمی صبر کنیم. در عوض، باز هم تعظیم کنیم خدمت انریکه و سوارز، که ناگهان هکتارها فضا وسط شش قدم آتلتیکو یافتند.
۹- نیمه دوم را هر طور نگاه کنید، هیجان مطلق بود. بارسا آیا تمیز بازی کرد؟ نه. آیا خوب بازی کرد؟ خیر. آیا موثر بازی کرد؟ به هیچ وجه. آیا دوست داریم باز هم این بارسا را ببینیم؟ فاک یس! هر بار و هزار بار! این بارسا، همه آن چیزی بود که ما را در وهله اول دچار خود کرده بود: هیجان و پیش‌بینی ناپذیری. انتظار. روی پنجه نشستن و عرق ریختن، به امید لحظه‌ای که بالاخره حریف وا بدهد. این بارسا، بیم و امید حرکت بعدی را می‌ماند، وقتی که برهنه و چشم‌بسته به صندلی طناب‌پیچ شده‌اید. ممکن است بمیرید، یا لذتی تجربه کنید که هیچ چیزی هرگز به پایش نمی‌رسد.
۱۰- آقا، چی بود این که سوارز با سر زد؟ چی بود؟
۱۱- اقلا امیدواریم به بازی برگشت. ولی می‌دانید چیست؟ دیگر مهم نیست. از این به بعدش دیگر در لیگ قهرمانان مهم نیست، مگر این‌که به فینال برسیم. رئالیسم جادویی با مارکز مرده است. جادوها را دیگر به انتظار نمی‌نشینیم.
۱۲- راستش را بخواهید، به تیم آقای سیمئونه بیشتر احترام می‌گذاریم تا تیم زیدان. کثیف‌ترند، خشن‌ترند، زشت‌ترند، قلدرترند، رندترند، ولی نمی‌دانیم چرا دوست‌داشتنی‌ترند. شاید چون لحظه‌ها را زندگی می‌کنند و با روح بیشتری بازی می‌کنند. به هر حال فکر نمی‌کنیم در بازی برگشت از پس بارسا بتوانند برآیند، یا اقلا امیدواریم نتوانند.
۱۳- کمپ‌نو، بلد است گاهی هم زنده باشد.
via Facebook

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: