January 27, 2016 at 11:44PM

۱- تنها تیم دنیا که با خودش رقابت می‌کند برای اینکه بتواند هر بار نیمه اولش را بدتر از پیش بازی کند. تنها تیمی که در یک روز، آفت می‌زند به بساطش و سه هافبک مهمش را نابود می‌کند. تنها تیمی که می‌تواند دو دفاع داشته باشد در رقابت با هم، برای بی‌اثرتر بودن. تنها تیمی که هافبک دفاعی دومش، فقط می‌تواند در دفاع بازی کند و دفاع چپ دومش، هیچ‌جا. بارسلونا، نیم ساعت تمام حبس بود در نیمه خودش، با اعمال شاقه. زنده ماندن نسبی تیم در پایان نیمه اول، بیشتر به دعای خیر هواداران ربط داشت تا بازی تیم. آرایه‌های بی‌نظمی بودند و ریسه‌های اشتباه. نفسمان گرفت از دستشان.
۲- فرمالن نقش بی‌نظیری داشت روی گل آتلتیک. حرکت کرد در فضای خالی و در مسیر پاس احتمالی، ناگهان ایستاد و نگاه کرد به توپی که آرام آرام از جلویش رد شد و به اینیاکی رسید. نهایت اخلاق حرفه‌ای لوییز انریکه است که باز هم از او استفاده می‌کند یا واقعا هیچ امیدی به مارک بارترا نیست؟
۳- ماسچرانو. گوسفند گمشده عیسی. موجودی چنان دور از جای واقعی‌اش، که انگار هرگز در میانه میدان نبوده. نه تکلی، نه بازی‌خوانی خوبی، نه پاس مناسبی، نه صدایی، نه نوایی. دست بر عصا و کورمال، راهش را جست تا بالاخره میانه را به صاحب اصلی‌اش تحویل دهد. شاید خیلی از تیم‌های دنیا او را برای پست هافبک دفاعی بخواهند، ولی هیچکدام بوسکتس را ندارند.
۴- و فکر می‌کنید باز هم قهرمان بازی که بود؟ چه کسی می‌تواند دلنشین‌تر از این جوان دلنشین ما باشد؟ چه کسی می‌تواند تکل کند، توپ از حریف بگیرد، بازی‌سازی کند، شوت بزند، بدود، بدود، بدود و باز هم بدود برای تیمش؟ تا حالا می‌گفتیم با یک بازیکن خوب طرفیم، ولی ما داریم یک پدیده را می‌بینیم. ستاره‌ای باشکوه، متفاوت از هر آنچه تاکنون دیده‌ایم. سرجی روبرتو، بهترین کار لوییز انریکه است در بارسا. بهترین بازیکن زمین را هم حتی اگر نیمار بدانیم، قهرمان بازی بی‌شک سرجی روبرتو بود.
۵- برسیم به بخش مورد علاقه برنامه، لعن سوارز. این کپه بلاهت، تنها یک بار توانست توپ را درست بزند. همان یک گل. تعجب‌انگیز است که می‌تواند این همه پاس اشتباه دهد و از آن بدتر، این که نمی‌تواند توپ را کنترل کند. از هر جای زمین و هر طور که می‌خواهید به او پاس بدهید، نمی‌تواند بگیردش. ما به طور رسمی کم آورده‌ایم و نمی‌دانیم چه درباره‌اش بگوییم. هر بازی و هر بار، باید همین ها را تکرار کنیم. اعجاب‌انگیز است.
۶- بارسا، تیم نیمه‌های دوم شده است. ناگهان عوض می‌شوند. شروع می‌کنند به دویدن. همدیگر را خوب پیدا می‌کنند. نیمار، هم بلای جان حریف می‌شود و هم تیم خودی. فعلا که دارد این شیوه بازی برای تیم جواب می‌دهد، ما هم مجبوریم راضی باشیم. از دنبال کردن فوتبال زیبای بارسا، کشیده شده‌ایم به هواداری بی‌چون و چرا. دیگر برایمان مهم نیست که گل دوم بارسا، با خطای آلوز به دست آمد و دیگر برایمان مهم نیست که داور به ضرر تیم مقابل سوت زده باشد. بازی را بردیم و بسیار هم شایسته بودیم، در نیمه دوم اقلا.
۷- لیونل مسی اگر می‌دانست چه می‌کند با ما و دلمان، هر آینه خوش را دگرگون می‌کرد. دو سه سال بیشتر وقت نداریم برای لذت بردن از او. گاهی انگار فرسنگ‌ها دورتر ایستاده و دارد بازی را تماشا می‌کند.
۸- آتلتیکو مادرید، سه روز دیگر می‌آید به خانه‌مان. شاید قرار است سرنوشت لالیگا همان روز معلوم شود. امیدواریم نیمار امشب مصدوم نشده باشد، که فعلا همه امیدمان است.
via Facebook

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: