February 08, 2015 at 11:15PM

۱- بازی برابر آتلتیکو بیلبائو سخت است، خاصه در زمین سن ممس و خاصه با سوارز و متیو به عنوان یارهای نفوذی حریف. باید بخت و اقبال بلندی هم داشته باشی. احتیاج به الطاف خفیه الهی داری، از جمله تیر دروازه خودت و بدشانسی دفاع آنها.
۲- حسی که مسی نسبت به ضربه زدن به توپ روی چمن ناهموار دارد، می‌تواند با هنر رانی اوسالیوان سنجیده شود روی میز مخملین اسنوکر. در باره سوارز حتی نمی‌توان خلاف این را گفت. شاید چیزی مثل تریلی یا حتی رضازاده و توپ پلاستیکی زمان نوجوانی ما. امشب مسی حتی نیمی از وجود خودش هم نبود و باز هم هیولایی بود بی‌سر و بی‌دم. اما سوارز، سوارز، سواز همان‌قدر برای بارسا مفید بوده که پایان رافت در دوران بازیش برای کاتالان‌ها.
۳- چابی دیگر بازیکن نود دقیقه نیست. همان یک ساعت را می‌کشد فقط. دردناک است دیدنش، ولی چاره‌ای نیست. دلمان به رافینیای القنطره‌ای خوش است، به برادر کوچک یهودای اسخریوطی. بوسکتس هم دیگر شبح گذشته‌اش است. حالا او بیش از هر چیز تشکیل شده است از واکنش‌های دیرهنگام، انگار که ژل تاخیری به تنش مالیده‌اند و ناتوانی در پیش‌بینی مسیر توپ.
۴- لوییز انریکه انگار به کلی از شرکت دفاع راست تیمش در حمله چشم پوشیده. آلوز باید همان وسط‌های جایی برای خودش پیدا کند و هیچ (اجازه بدهید تاکید کنم: هیچ) توپی به روی دروازه نفرستد. دردآور است دیدن سانترهایش. از آن سو اما، آلبا است که نود دقیقه تمام طول زمین را می‌رود و می‌آید. چرخ طیار. اسب عصار. غارتگر حریفان. سرسخت و فعال. سرعتش به تنهایی نعمتی است و با افزودن آن همه شعور در دفاع و حمله، بازیکنی به دست می‌آوریم که انگار بر قامت بارسلونا دوخته شده.
۵- غافل نیستیم از این که بارسای پپ با هفت هافبک و سایرین تبدیل شده با بارسای انریکه با سه حمله و سایرین. اگر که این سه نفر را داشته باشید، خود به خود مجبورید استفاده‌شان کنید؛ اگر که آنها خودشان را به تیم تحمیل نکنند. حالا دیگر بازی به بازی هماهنگی آن سه با هم و بازیکن‌های میانی بیشتر می‌شود و ما امیدوارتر به قامت تیم محبوبمان. بارسای فصل گذشته یا حتی بارسای سه ما پیش، نمی‌توانست این بازی را ببرد و آن هم با این نتیجه درخشان.
۶- احترام ما به بیلبائو برای باختش برابر بارسا نیست، برای چیزی است که دنبالش هستیم: به هیجان آمدن از فوتبال زیبا. لذت بردن، حتی از گل‌هایی که می‌خوریم. چیزی که آتلتیکو به ما می‌دهد، هیجانی از جنس بوکس است و تکواندو. بیشتر لذت جاخالی دادن به حریف است تا درگیر شدن با او. برابر بیلبائو، می‌توانیم مغرور باشیم به خودمان که همه چیز را در زمین مسابقه گفتیم و بازی را بردیم.
۷- باور کنید که در شرایط مناسبی نیستم و نمی‌دانم که آیا در باره پیکه نوشته‌ام یا نه. درست وقتی که بهترین بازی‌هایش را می‌کند، ناگهان متحیر می‌گذاردتان و انگشت به دهان که چرا به چشم بر هم زدنی چنین نیست و نابود شد. باید کسی مثل ماسچرانو کنارش باشد تا همیشه نجاتش دهد. حیف است که به جای بارترا این بی‌انتهای بی‌هوش افرنگی را ببینیم در دفاع میانی.
۸- بارسا دارد دوباره امیدهایمان را زنده می‌کند. خرسندیم.
via Facebook

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: