January 24, 2015 at 08:41PM

۱- مونتویا. تنها کسی که می‌تواند وادارمان کند به گفتن «جای آلوز خالی». بی‌ثمر. تیر مشقی. نامتمرکز. ناهماهنگ با خودش و دیگران. شاید چیزی که رفتن او را باعث شده، همین غیر قابل اعتماد بودنش باشد و این‌که نمی‌شود روی بازیش و رفتارش حساب کرد. این بازی حسابی روی اعصاب من راه رفت. هیچ شعور تاکتیکی از خودش نشان نمی‌دهد. هیچ تکنیک قابل تاکیدی هم ندارد. زمانی فکر می‌کردیم می‌تواند آینده بارسا باشد. یعنی همه‌اش از اعتماد به نفس پایین است و آن هم به دلیل زمان کم بازی؟ فکر نمی‌کنیم اینطور باشد.
۲- این الچه، تیم دو بازی گذشته نبود انگار. می‌جنگید. بی‌رحم بود. می‌دوید. فضاها را می‌بست. خشن بود. از بارسا نمی‌ترسید. اقلا در نیمه اول بازی. اخطارهایی که گرفتند و بالاخره آن یک اخراجی، تیم را ذره ذره ساییدند و خراشیدند. آخر بازی خسته بودند و نابود. زخم دو بازی گذشته را می‌خواستند کمی هم آورند و دوباره آبرویی برابر تماشاچیان خودی بخرند. دیگر نای ایستادن نداشتند. آرام آرام تمام شدند.
۳- بازی چیز زیادی نداشت به نظر ما. نمایشی معمولی از بارسا هم کافی بود. صبر می‌خواست. شاید اگر پیکه همان نیمه اول گل نزده بود، الچه چیزی برای امیدواری داشت و خودش را به این بلا دچار نمی‌کرد. مسی باز هم همه چیز بود. نه تنها پاس گل داد و خودش هم دو تا زد، که انگار تنها هافبک واقعا بازی‌ساز بارسا بود. چابی اصلا بد نبود و رافینیا می‌تواند زمانی بهتر باشد، ولی بارسا فعلا همان مسی است و کمی هم نیمار و گاهی هم مانند امشب، ماسچرانو.
۴- ماسچرانو کاش کمی زودتر آمده بود و کاش اقلا کاپیتان دوم تیم بود. ماشینی از تکل و دوندگی و پاس قطری و شکستن ریتم بازی حریف. خشونت بجا و بیجا. رهبر بالقوه، بی‌نیاز به نارنجک و تانک. نظرتان راجع بع ۳-۲-۴-۱ چیست؟ بارترا و پیکه و متیو، بوسکتس و ماسچرانو، مسی و نیمار و اینیستا و راکیتیچ، سوارز.
۵- نه که خیلی از لوییز انریکه راضی باشیم، ولیکن می‌توانیم درکش کنیم با آن چرخاندن بازیکنان و به هم ریختن دوباره ترکیب تیم. یک نیمه طول کشید تا بارسا واقعا جان بگیرد. چهارشنبه باید دوباره با اتلتیکو مادرید بازی کنند و ذره ذره انرژی هافبک‌ها را احتیاج دارند. سوارز هم بالاخره باید روی نیمکت می‌نشست و البته جانشین او، دوست خوبمان جناب پدرو، هیچ کم از مترسک نداشت.
۶- شب جالبی بود. چلسی دو گل جلو افتاد و بعدش از یک تیم دسته اولی چهار بار گل خورد و به همراه منچستر سیتی از جام حذفی بیرون رفت. رونالدو اعصابش را باخت و اخراج شد. رئال دو دقیقه با مساوی فاصله داشت و گریخت. حالا هم آتلتی دارد با چنگ و دندان خودش را روی پا نگه می‌دارد تا شاید مثل پارسال باز هم در روزهای آخر به قهرمانی برسد.
via Facebook

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: