January 11, 2015 at 11:30PM

صفر- پیش از آغاز بازی باید بگویم همان بهتر که با هم بگوییم «وجهت وجی للذی فطر الفوتبال» و رویمان را برگردانیم به سوی جزیره و فوتبالی که زندگیست. برویم به تماشای آرسنال بنشینیم و آلکسیس سانچز، که نمی‌دانیم آرسن‌خان چه کرده با او که این گونه بازی می‌کند. خوشحالیم که او و فابرگاس رفتند. برای فوتبال خوشحالیم، وگرنه بارسا که دنیا و آخرت را باخته است. منچستر هم دلمان را شکست با این باخت احمقانه و بازیکنانی که سرهاشان در ابرهاست و پاهایشان در حیرت یافتن دروازه حریف.
۱- نیمه اول، غیرمنتظره بود. به فکر جنگیدن آتلتیکو بودیم و سکون بارسا، لکن بر شکر اوفتادیم. نمی‌دانیم چه اتفاقی پشت درهای بسته افتاده که مسی ناگهان دستمال داداش کایکو را به سرش بسته و دلاور شده است. چه شده که دوباره به نیمه خودی می‌آید و توپ‌گیری می‌کند و فرصت‌سازی. انگار که دارد اتفاقات جالبی در تیم انریکه می‌افتد. روز به روز شبیه‌تر می‌شود به بازی رئال مادرید آنچلوتی: هافبک‌ها توپ را بگیرند، به سه مهاجم بسپارندش و آنها خودشان می‌دانند چه کنند.
۲- سوارز هم انگار دارد خودش را بیشتر پیدا می‌کند در تیم، ولی نمی‌دانیم چرا توپ را درست پیدا نمی‌کند هنوز. او به زودی رکورد گل نزدن از کمترین فاصله را به نام خود خواهد کرد. نیمار در این بازی انگار نقش مسی را بازی می‌کند در بازی‌های گذشته، و برعکس. مسی، در راه تبدیل شدن به هافبک است و اگر این‌طور شود، سیستم بازی بارسا عجیب خواهد بود: بال راستی که در نقش هافبک هجومی بازی می‌کند.
۳- نیمه دوم، کمی ترساندمان. اصلا هر وقت که می‌بینم این آقا داور بازی است، می‌دانیم که دیر یا زود باید منتظر تصمیم‌های عجیب و غریبی باشیم. پنالتی برای آتلتیکو، یکی از آنها بود. نفهمیدیم چرا اختلاف نظر دو پای یک بازیکن، باید برای تیمش پنالتی به همراه آورد. و البته نفهمیدیم چرا آن همه خطاهای ناجور روی بازیکنان بارسا، نباید کارتی برای آتلتیکو داشته باشد. آنچلوتی گفته بود که آتلتیکو کثیف بازی کرد و کثیف برد. امشب هم آتلتی کثیف بود، ولی خسته از بازی با رئال. کثیف بود به اندازه دوران بازی سیمئونه، ولی با خایگانی که به زمین می‌رسیدند از فرط آویزانی. با همه کثافتش، با همه نکبتش، نتوانست بر فیلم بازی کردن‌های تیم ما چیره شود. خوشحالیم.
۴- هنوز هم فکر می‌کنیم که باید به انریکه فرصت داد. امشب، بهترین بازی بارسای انریکه را دیدیدم. هرگز در دوران این بارسا چنین تیم نبوده که امشب. خوشحالیم که برای اولین بار در این فصل، ترکیب بارسلونا تکراری بود و بسیار خوشحالیم که هر سه مهاجم دارند به درک مشترکی از بازی هم می‌رسند.
۵- لیونل مسی. مولای ما و شاه ما. نمی‌دانیم چطور دلمان می‌آید بگوییم که او باید برود، به خاطر فوتبال. او مال ماست و مال این شهر. مال این لباس آبی و اناری. او چشم و چراغ ماست و همه تیم ما. او، تعریف هیجانی است که ما از فوتبال می‌خواهیم. او، درست همانی است که بعد از دو پیک دوست داریم ببینیم و درباره‌اش بنویسیم. موجودی هیجان‌انگیز که وهم و واقعیت را درهم می‌آمیزد و به آنی، وامی‌داردت به تحسین و تحیر. به فریاد و غوغا. لحظه‌ای که بخواهد بازی کند، غریو جشن هزاران هزار ارکیده باکره است که می‌پیچد در فضای اولین هماغوشی. هر سه گل، مال او بود. از اوست که همه چیز آغاز می‌شود. انفجار بزرگ. نباء عظیم. لحظه پیوند جادو و معجزه. همه آنچه که پدر ناموجود ما در آسمان‌ها نتوانسته بیافریند و او به یکباره، به لحظه‌ای و لمحه‌ای، محققش می‌کند.
۶- آتلتیکو در هیچ لحظه‌ای از بازی، چنان خوب نبود که بگوییم می‌تواند برنده باشد. در عوض هر آن منتظر گلی از بارسلونا بودیم. می‌توانستیم این بازی را با نتیجه‌ای کوبنده ببریم. اشکالی ندارد. راضی هستیم به همین برد خوب. مهمتر از آن، بازی یکدست و یکنواخت تیم بود. آلوز فقط دو بار سانتر کرد که البته هر دو افتضاح بودند، ولی مسی را خوب حمایت می‌کرد و بیهوده سمت راست تیم را خالی نمی‌گذاشت. آلبا، به طرفةالعینی به توپ‌ها می‌رسید و همیشه خوب با اینیستا و نیمار ترکیب می‌شد. دفاع‌های وسط، بی‌نقص بودند و همیشه هشیار. بوسکتس این بار محکم به روی دو پایش ایستاده بود. راکیتیچ، بی‌امان حرکت می‌کرد و فضا می‌ساخت. اینیستا یک بند می‌خواهد برای خودش.
۷- اینیستا. اینیستا. دوباره اینیستا. این بار، ژنرال ما. در نقش خودش و ژاوی، با هم. توپگیر، توپ‌پخش‌کن، توپ‌ساز. اینیستا، در نقشی که انتظارش را نداریم. در نقشی که اصلا به تنش نمی‌نشیند. در حالی که هنوز آنی نیست که می‌شناختیم، کاری تازه کرد و درگیر شد با هافبک آتلتیکو، تا فضا را از آنها بگیرد با دوندگی زیادش. درخشش زیادی در بازی با توپ نداشت، ولی هافبک خسته و کند حریف را خوب از کار انداخت. شاید خوشمان نیاید از دیدن او در این لباس، ولیکن باید بپذیریم تغییرها را. او امشب عجیب بود.
۸- از نمایش‌های مهوع نیمار با توپ که بگذریم و از لغزش‌های گاه و بیگاه سوارز و از بی‌اخلاقی بوسکتس و از کثافتکاری‌های بی‌امان آتلتیکو، بازی بدی نبود. فاصله این تیم مادریدی با پارسال، بسیار زیاد است و در عجبیم که توانستند رئالی‌ها را در هم بشکنند. امشب باید بدتر از این می‌باختند.
۹- بارسای انریکه ممکن است امشب متولد شده باشد.
via Facebook

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: